De menselijke beleving van smart mobility

Het is nog vroeg in de ochtend. Ik word wakker gemaakt door de FileWekker-app op mijn Smart Clock die aanslaat. Ik draai mij om terwijl mijn Wake-up Light mijn gemoedsrust positief probeert te beïnvloeden. Langzaam realiseer ik mij dat het een werkdag is. Met de afstandsbediening van mijn Smart Home open ik de gordijnen om de zon naar binnen te laten komen en kijk op mijn Smart Watch wat mijn afspraken zijn, als basis voor mijn kledingkeuze van vandaag.

Na het vaste ochtendritueel sluit ik mijn voordeur met de Smart Lock en stap ik in mijn Connected Volkswagen. Google Assistant weet inmiddels al op basis van locatie en tijd dat ik naar kantoor wil en start automatisch de routenavigatie. Volkwagen Smart Traffic Sign Recognition geeft mij de maximaal geldende rijsnelheid en met de geactiveerde Lane Assist, Lane Departure, Adaptive Cruise Control en Traffic Assistent rijd ik veilig de A7 op richting de files rond Amsterdam. Tja, zelfs met een connected voertuig zijn de files rond Amsterdam niet te omzeilen, ook al ben ik er eerder voor wakker gemaakt.

Welk advies moet ik volgen?

Op de A8 aangekomen word ik met de traditionele borden boven en langs de weg geïnformeerd over de situatie op de ring rond Amsterdam, de A10. Ja, er is er weer een ongeluk gebeurd en er staan  diverse files. Via de aanwezige informatieborden krijg ik routeadvies van de wegbeheerder. Ik kijk naar mijn Smart Phone en constateer dat de informatie van de wegbeheerder niet overeenkomt met wat Google mij adviseert.

Waarom niet? Welke vertelt mij nu de waarheid? Welke kan ik het beste opvolgen? Gisteren volgde ik het advies van de informatieborden (dus van de wegbeheerder) en kwam ik in een enorme file bij de Coentunnel, omdat velen hetzelfde advies opvolgden. Als iedereen het opvolgt, kan ik dan niet beter juist het tegenovergestelde doen? Gisteren was dit zeker sneller geweest voor mij. Volgens Google tenminste.

Publiek en privé

Smart in de privésituatie en de publieke situatie zijn voor mij als gebruiker wezenlijk anders. Ik weet dat door gebruik te maken van Smart Things in mijn thuissituatie, mijn persoonlijke leven een stukje makkelijker wordt gemaakt. Ze zijn er immers allen onvoorwaardelijk op gericht om mij in een deel van de dagelijkse noodzakelijke beslommeringen te ondersteunen, dan wel deze geheel over te nemen. Ik neem ze dan ook graag op in mijn dagelijks ritueel.

In het publieke verkeersdomein, Smart Mobility, wordt echter toegewerkt naar een systeem optimum. Geen persoonlijke optimalisatie voor mij, dus. Hierbij is op dit moment ook nog onduidelijk hoe de individuen in dit systeem (dus wij als bestuurders) reageren en waar dus het optimum eigenlijk ligt. Bovendien heeft dit systeem last van een (selectief) geheugen, vertragingen en na-ijleffecten.

Ik voel dit als weggebruiker dagelijks en het verwart me soms enigszins. Om die reden blijf ik in mijn auto ook vaak mezelf, een tikkeltje eigenwijs, vertrouwend op mijn eigen intuïtie en niet altijd even gehoorzaam aan Smart Mobility-adviezen. Mijn eindbestemming bereik ik altijd, soms duurt het wat langer en soms kom je op plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden, maar ach… ik ben ook maar gewoon een mens van vlees en bloed, daar is niets Smart aan.

Deze blog is eerder verschenen in Biind Magazine #2 2019. U kunt het hele magazine hier lezen.