Brancherapport geeft stand van zaken beweegvriendelijke omgeving weer

Het resultaat van twee jaar onderzoek geeft een indicatie van de stand van zaken en doet aanbevelingen. De belangrijkste: meer samenwerken. 

Het doel van het brancherapport is het in kaart brengen van de stand van zaken rond de beweegvriendelijke omgeving in Nederland. “De benaming rapport is misschien niet helemaal goed gekozen”, meent Rick Prins, namens het Mulier Instituut een van de onderzoekers in het project. “Het wordt een heel boek, waarin de resultaten van twee jaar onderzoek samenkomen. Dat hebben we gedaan in afstemming met het ministerie van VWS dat ook een groot deel van de financiering voor zijn rekening neemt. Het rapport gaat onder meer over de vragen hoe de beweegvriendelijke omgeving wordt gebruikt, door wie, waarom wel of niet. Daarbij gaat het ook over de geschiedenis van het thema, hebben we een deel over de Omgevingswet geschreven en besteden we aandacht aan verschillende soorten beweegactiviteiten.” 

Sportvereniging in zwaar weer 

De trend dat we steeds individualistischer worden zien we terug in de sport. “Denk alleen maar aan de opkomst van de fitnessbranche”, illustreert Prins. “Parallel daaraan zien we een terugloop in het ledenaantal van sportverenigingen. Die daarnaast ook nog eens moeite hebben om vrijwilligers te vinden. Dat heeft allemaal te maken met het feit dat we liever zelf bepalen waar, wanneer en met wie we sporten. Conditiesporten zijn heel populair geworden, de coronacrisis heeft dat nog eens versterkt. De lunchwandeling is in zwang gekomen en waar we eerst mensen naar het bos moesten sturen wordt het er nu te vol. Ik vermoed dat corona een aantal formele sportverenigingen versneld in zwaar weer krijgt, door inkomstenderving en de afkalving van het aantal leden.” 

Van zes naar vier kernindicatoren 

In het brancherapport beweegvriendelijke omgeving staat ook een kaart waarop per gemeente en per buurt te zien is hoe ze scoort. Die score wordt bepaald aan de hand van een viertal kernindicatoren. Prins: “Voorheen hanteerden we er zes, maar we waren niet tevreden over deze methode. Zo gebruikten we een vijfpuntsschaal, waardoor het heel erg moeilijk was om bijvoorbeeld van een 3 naar een 4 te komen. Je moest dan als gemeente wel een enorme verbetering doormaken om een schaal op te schuiven. Dat is geen stimulerende gedachte. Bovendien was de score van toepassing op de hele gemeente, terwijl aanpassingen meestal op veel lokaler niveau worden gedaan.” 

Lees verder

Dit artikel verscheen in het digitale Biind Magazine van januari. Lees hier verder.

Elke maand gratis het Biind Magazine ontvangen? Abonneer je dan nu op de nieuwsbrief.